Tevredenheid, maar ook honger naar meer...

Vandaag stond de allereerste wedstrijd van dit seizoen op het programma. Na een moeilijke en wisselvallige voorbereiding was het vandaag aan ons om te laten zien hoe ver we zijn. Het was ook het eerste moment voor een aantal nieuwelingen in ons team om ‘voor het eggie’ in het omnisportcentrum in de eredivisie te spelen.De afgelopen week stond op de volleybalkrant een poll onder de trainers wie degradatiekandidaat zou zijn dit jaar. Naast HAN volleybal werden wij ook nadrukkelijk genoemd. Op de vraag wie de grote verrassing zou worden dit seizoen was ook een duidelijk antwoord; dat zou Peelpush wel eens kunnen zijn. En laat dat nou eens onze tegenstander zijn!

Vol goede moed, enthousiasme en een beetje spanning leefden we naar deze wedstrijd toe. Nieuw in het omnisport was dat het publiek dit jaar van dichterbij mee kan leven. Naast de ‘normale’ tribunes hadden we nu ook een flink aantal stoelen langs het veld staan waarop het publiek plaats kon nemen.

Debuterend coach Joost Joosten stuurde de volgende zeven mensen het veld in: Joanne, Laure, Joyce, Juliette, Chantal, Annelin en Lisette.In het begin van de wedstrijd bleek dat het toch nog best spannend was. Peelpush begon meteen met veel servicedruk wat bij ons wel wat problemen veroorzaakte. Al snel bleek echter dat wij ook zelf prima in staat waren om onze punten te maken. Na het gat aan het begin van de set van 9-5 achter, hebben wij een prima tweede deel laten zien van 16-16 wat helaas uiteindelijk dus resulteerde in 25-20 verlies van de set.

Maar met name dit tweede deel bood perspectieven! Wij konden goed meespelen met dit sterke Peelpush. De tweede set begonnen we beter. Met eigen service druk konden we hun pass onder druk zetten. Daartegenover stond dat onze pass prima in de handen van spelverdeelster Joanne werd gebracht waardoor zij haar aanvalsters goed in stelling kon brengen. De hele set ging redelijk gelijk op waarbij wij vaak zelfs nog één of twee puntjes voor stonden. Dit stopte echter toen we bij de 20 waren aangekomen. Even een black-out resulteerde in een wederom 25-20 verlies.

Toch voelde deze set al heel anders dan de eerste (ondanks dezelfde uitslag), wij voelden dat er meer in zat, wij konden hier meer laten zien. En met deze instelling begonnen we ook aan de derde set. Er werd hard gewerkt, heel hard gewerkt, met elkaar en voor elkaar. Annelin haalde prachtige ballen van de grond die vervolgens keihard werden afgemaakt door o.a. Laure en Joyce. Ook Chantal scoorde veel met haar snelle omloopbal. Tel daarbij op het enthousiasme van iedereen inclusief mensen langs de kant en je komt uit op setwinst! 25-20 voor ons!!! Tijdens de setwissel kregen we zelfs een wave te zien van het publiek langs het veld! De anders zo rustige coach Joost Joosten wist niet waar hij met z’n enthousiasme heen moest en assistent Mark Roper had moeite om netjes te blijven zitten.

Enige wat we moesten doen in de vierde set was het goede spel doortrekken. Dit bleek helaas makkelijker gezegd dan gedaan. De ontlading leek wel te groot na de gewonnen set, we moesten duidelijk weer op zoek naar de juiste spanning. Deze leken we wel weer gevonden te hebben maar toch liepen we deze set steeds een paar punten achter Peelpush aan. Nog even leek het spannend te worden maar uiteindelijk hebben we deze set helaas toch met 25-21 verloren, en daarmee de wedstrijd met 3-1. 

Kun je een wedstrijd verliezen en toch tevreden zijn? Ja het kan, tevreden met het vertoonde spel, tevreden met de vechtlust, tevreden met het doorspelen na een mindere bal. Maar toch….. Toch is er ook het balen, want eigenlijk hadden we graag nog een vijfde set gespeeld (en gewonnen). Deze week weer hard trainen want aanstaande donderdag om 19.30 uur wacht  Vc Weert op ons. Zaterdag mogen we weer thuis spelen om 16.30 uur tegen Vc Sneek. Tot dan!

Bron: SV Dynamo Apeldoorn