Mannelijke nominaties Ingrid Visser Awards 2025/2026!

Ter verduidelijking, vanaf deze editie is niet meer gekeken naar het ‘kalenderjaar’ , maar naar (afgelopen) zomer (in dit geval 2025) + clubseizoen (in dit geval 2025/2026). 

Nimir Abdelaziz
Nimir Abdelaziz heeft geen introductie nodig. Voor veel kenners (ook in het buitenland) is hij de beste speler van de wereld. Hij brak tijdens de VNL’s en andere toernooien record na record, maar iets wat ontbrak waren de prijzen.

Daar heeft hij de laatste jaren verandering in gebracht. In het seizoen 2025/20026 (waar het bij deze verkiezing om gaat) heeft hij de prijzenkast van Ziraat Bank flink gevuld. Aanvoerder Abdelaziz won de Supercup, Turkse Beker én het kampioenschap. Maar dat was nog niet alles.

Voor het eerst in de clubgeschiedenis sloeg hij Ziraat naar de Final 4 van de Champions League. In Turijn won hij vervolgens de bronzen plak, wat zijn derde podiumplek tijdens de Champions League betekende! Zijn cijfers? In de halve finale (1-3 verlies) maakte hij 27 punten (45% aanval, 3 aces). In de strijd voor brons (3-2 winst) maakte hij er maar liefst 36(!). Hij deed dat met 60% aanval, 1 aces en 5 killblocks. 

Andere bizarre prestaties van Abdelaziz afgelopen seizoen: 46 punten in vier sets (61% aanval, 5 aces, 3 killblocks) in de Turkse topper tegen Halkbank en 35 punten (65% aanval, 5 aces, 2 killblocks) in Champions League tegen Trento. Wij zien geen andere spelers op dit niveau die zulke prestaties op de mat leggen. 

Helaas kwam Nimir Abdelaziz, net zoals veel van zijn generatiegenoten, in de zomer van 2025 niet voor het Nederlands Team uit. Oranje degradeerde dan ook uit de VNL…

Tom Koops 
Tom Koops kan terugkijken op een geweldig 2025. Hij maakte Orion Stars kampioen (telt niet mee voor deze verkiezing), maar al snel daarna gooide hij hoge ogen op een nog veel belangrijker podium. Hij werd niet alleen vaste basisspeler in het ‘nieuwe’ Oranje van Joel Banks, maar groeide al snel uit tot de meeste stabiele pass/loper van Oranje in de Volleyball Nations League.

Wat opviel was dat hij aanvallend en serverend liet zien meteen met de wereldtop mee te kunnen. Tijdens de VNL was hij na Michiel Ahyi de meeste scorende man met 136 punten in 12 wedstrijden (10,4 pnt. per wedstrijd). Zijn eerste wedstrijd tegen Polen was al meteen een ijzersterke (18 punten, 50% aanval 2 aces) en later scoorde hij maar liefst 28 punten tegen Oekraïne (55.6% aanval, 3 aces). 

Maar wat écht indrukwekkend was is dat hij de meeste perfecte passes van de hele VNL afleverde. Van de 211 passes leverde hij 106 passes perfect in de handen van de spelverdeler. Dat is exact de helft. Op het allerhoogste niveau mag je vaak al blij zijn dat de helft ‘positief’ (eerste tempo speelbaar) aankomt, laat staan perfect.

Hij maakte een mooie transfer naar Parijs, waar hij in het seizoen 2025/2026 een wisselvallig jaar kende. Einde seizoen kampte Koops met een rugblessure, waardoor hij het belangrijkste gedeelte van het seizoen niet meer mee kon doen. Maar 2025 is ongetwijfeld zijn doorbraak-jaar te noemen.

Sil Meijs
Tja, wat een verhaal is dit ook weer. Na Nimir Abdelaziz hebben we wéér een spelverdeler die een feilloze transitie naar de diagonaalpositie laat zien. In zijn éérste seizoen als diagonaalspeler heeft hij bij Greenyard Maaseik werkelijk uitzonderlijke dingen gedaan. 

Eerst had Meijs in de zomer met Oranje het geluk dat Banks hem al meteen opnam in de selectie van de VNL. Ahyi was de eerste man, maar Meijs mocht al meteen best wat minuten maken. Tijdens invalbeurten maakte hij al eens 10 punten tegen Slovenië, en tegen Cuba had hij maar weinig tijd nodig om er 15 in te meppen. Maar het begon pas echt bij Maaseik, die de gok met de toen nog 23-jarige Meijs aandurfde. 

Tijdens zijn eerste officiële jaar als diagonaal maakte Meijs tijdens het reguliere seizoen in België én de BeNe Conference (32 wedstrijden) in totaal 579 punten. Dat is gemiddeld 18 punten per wedstrijd, en hij deed dat met een gemiddeld aanvalspercentage van 56%! Om dit even in perspectief te zetten; niemand in de Eredivisie liet zulke cijfers zien. Meijs deed dit in zijn eerste jaar en in de toch duidelijk sterkere Belgische Lotto Volley League.

In de halve finale play-offs maakte hij er 18 en 21 tegen Aalst, waarop hij zich klaar mocht maken voor de Belgische finale tegen aartsrivaal Roeselare. Lees even goed hoe hij het in de finale deed:
1e finalewedstrijd: 23 punten met 63% aanval. 
2e finalewedstrijd: 17 punten met 76% aanval. 
3e finalewedstrijd: 31 punten met 70% aanval (pardon?)
4e finalewedstrijd: 23 punten met 63% aanval. 

Sil Meijs kroonde zijn fantastische seizoen met het kampioenschap (voor Maaseik weer voor het eerst in zeven jaar) en werd uitgekozen tot beste diagonaalspeler van het seizoen in België. Oh ja, Maaseik bereikte ook nog de halve finale van de CEV Cup. In dit toernooi maakte hij 226 punten en zag alleen zijn teamgenoot Perin nét boven hem eindigen als topscorer van de CEV Cup. 

Modena Volley - de Italiaanse topclub bij wie Meijs onder contract is – hoefde er na zo’n jaar dan ook niet heel lang over na te denken om hem voor volgend seizoen weer terug naar Italië te roepen. 

Stefan Boermans en Yorick de Groot
Het kan natuurlijk niet anders dat ook Stefan Boermans en Yorick de Groot kans moeten maken op deze award. Wat een zomer van 2025 hebben zij gedraaid. Tijdens de Beach Pro Tour behaalden ze de ene podiumplaats na de andere. De reeks medailles is zacht gezegd indrukwekkend te noemen. Uiteindelijk behaalden Stefan en Yorick van de zeven gespeelde Elite 16 toernooien, zes keer het podium!

2025 was het beste seizoen sinds hun samenwerking. Boermans/De Groot trapte het Elite 16-seizoen meteen af met een bronzen plak in Saquarema, gevolgd met een gouden medaille in Brasilia! De toon was gezet. Het hield daar echter niet op. Stefan en Yorick behaalde nóg vier maal het podium tijdens Elite 16-toernooien. Ze voegden nog vier maal brons toe, een ongekende reeks van zeer knappe prestaties. Qua aantal medailles was Boermans/De Groot dan ook het meest succesvolle mannenduo van het internationale circuit. 

Helaas konden deze prestaties op de andere ‘grote’ toernooien net niet geëvenaard worden. Tijdens het EK vielen de man net naast het podium. De kleine finale ging verloren van trainingsmaatjes Brouwer en Van de Velde. Het WK was een teleurstelling. Na de dominantie tijdens de internationale tour, was de uitschakeling in de zestiende finale van het WK in Adelaine een flinke tegenvaller. 

Om wat meer in te gaan op de individuele statistieken, beide spelers stonden ook vaak hoog in de klassementen. Zo eindigde Boermans in Gstaad tweede in het klassement van meeste killblocks (32). Maar vooral het toernooi in Rio de Janeiro was van grote klasse; eerste in ace-klassement (14) en tweede bij totaal gescoorde punten (142). 
De winnaar van de Ingrid Visser Awards van 2023 Yorick de Groot blonk zoals altijd uit met zijn verdediging. Zowel in Brasilia (73) als in Gstaad (69) noteerde hij de ‘most digs’, oftewel meeste verdedigingsacties van het hele deelnemersveld. 

Vanaf morgen (zondag 21 juni) kan er gestemd worden! 

Net niet genomineerd
Michiel Ahyi
In de schoenen van Nimir Abdelaziz staan is allesbehalve makkelijk. Maar Ahyi vervulde deze taak tijdens de VNL erg goed. Hij maakte uiteindelijk 178 punten voor Oranje, wat een gemiddelde betekent van 14.8 punten per wedstrijd. Hij ging driemaal de grens van 20 punten over en wist tegen Turkije (uiteindelijke de enige winst van Oranje in de VNL) een knappe 31 punten te maken. Helaas was zijn servicerendement slecht (3 aces, 42 fout), waardoor hij in efficiëntie in waarde daalde.

Maar punten maken deed hij ook in Zuid-Korea bij zijn ploeg Samsung Bluefangs. Hij sloeg er maar liefst 729 punten (!) in. Een kanttekeing is dat zijn team laatste eindigde in de competitie en slechts 6 van de 36 wedstrijden wist te winnen. 

Alexander Brouwer en Steven van de Velde
Brons op het EK beachvolleybal zou normaal gesproken een nominatie op zich waard zijn. Ook wisten Alexander Brouwer en Steven van de Velde in hun eerste jaar samen twee maal een halve finale te halen tijdens een Elite 16 toernooi. Maar helaas kwam er geen medaille tijdens de Beach Pro Tour. 

Het winnen van het brons op het EK tegen Boemans/De Groot was overigens met minimaal verschil (24-26 in set twee en 13-15 in de beslissende set). Dat maakt natuurlijk helemaal niks uit voor het eindresultaat (winnen is winnen), maar de zes medailles op het hoogste internationale niveau van Boermans/De Groot is een prestatie waar je – als je kijkt wie er genomineerd moet worden - moeilijk omheen kunt. 

Fabian Plak
Helaas kon Oranje niet de hele VNL beroep doen op de beste middenspeler van ons land. Plak zat wel bij de selectie, maar leek halverwege pas écht fit te zijn om een bijdrage te leveren. 

Zijn clubseizoen daarentegen was er een om even bij stil te staan. Bij zijn nieuwe club Cisterna wist hij zich bij de allerbeste van de wereld te scharen. Sterker nog, Fabian Plak noteerde het hoogste aanvalspercentage van alle middenspelers in de Serie A. Plak scoorde namelijk 92 van de 134 ballen, wat uitkomt op 68,7%. Nogmaals, niemand scoorde zo hoog als hij. Van de 134 maakte hij daarnaast overigens slechts vier fouten. 

Luuc van der Ent
Luuc van der Ent zorgde ervoor dat de afwezigheid van Plak uitstekend opgevangen werd. In de VNL werd hij samen met Wiltenburg twaalfde in het klassement van meeste blokpunten en was in totaal goed voor 68 punten in de VNL. 

Het is echter zijn clubseizoen wat een extra vermelding waard is. In zijn eerste jaar in Frankrijk was hij goed voor 254 punten, en eindigde hij vijfde in het klassement van ‘rendement’, waar aanval, service en blokpunten samenkomen tot een indexcijfer. 

Joris Berkhout en Siebe Korenblek
Deze twee Nederlandse spelers zagen we vorige zomer voortdurend in actie met Oranje tijdens de VNL. Joris Berkhout kreeg uiteindelijk als spelverdeler zelfs de voorkeur van Joel Banks en begon vaak in de basis. Beide spelers maakten een overstap naar het Duitse Düren, waar ze een grote bijdrage hadden aan een bijzonder mooi jaar. Berkhout en Korenblek waren vaste basisspelers en tijdens het seizoen werd er van Berlijn, Lüneburg en Friedrichshafen gewonnen. Beide spelers werden ook meerdere malen tot MVP uitgeroepen. 

Als ze zo door gaan zien we hen volgend jaar misschien wel terug tussen de genomineerden!