Cascais, Portugal, 2 augustus 2012.

In de aanloop naar het OKT van afgelopen mei kwam het ene na het andere emailtje in mijn mailbox. Een aantal oudere, ervaren speelsters zou niet meer uitkomen voor het nationaal team. Genadeslag nummer twee. Voor zover deze slagen in meervoud bestaan. 
De eerste was dat Avital ontslagen werd, na het EK vorig jaar. En nu deze emails. Niet geheel onverwacht, maar toch kwamen ze hard aan. Langzaam aan viel ons team uit elkaar. Dat deed mij zeer. Bovendien betekende het dat de kans om ons te kwalificeren voor de Spelen nihil was geworden. Na zeven jaar een nieuwe coach. Een sterk verjongd team. Daarmee mis je de ervaring die je keihard nodig hebt op een olympisch kwalificatietoernooi. 
Toch geloofden we erin, maar we strandden in Ankara na drie potjes. 
Terug in Nederland evalueer je het toernooi met het team en met het thuisfront. Was het eigenlijk geen onbegonnen werk? De vraag stellen is hem beantwoorden.Je gaat door, hoppakee, er is immers meer in het leven!Tot een week geleden. Hoppakee?
De Olympische Spelen zijn begonnen. De openingsceremonie is op tv, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om te gaan kijken. 
In de social media zie ik allerlei mensen die de tijd van hun leven schijnen te hebben. De krant kan ik niet meer openslaan zonder het woord London te lezen, het olympische logo vind ik inmiddels lelijk, op tv praten Mart Smeets en Rick Nieman over niks anders dan het olympische dorp, de medailles, de topsporters waar 'we' zo trots op schijnen te zijn en ga zo nog maar even door.
Na een dag met een half oor geluisterd te hebben vertoon ik vluchtgedrag.Met pijn in mijn hart realiseer ik me dat de Spelen bezig zijn, maar tegelijkertijd wil en kan ik er niet over praten. 
Want het liefst had ik er zelf gestaan! Niet als supporter in het HHH, maar met ons oude team, Avital aan het roer en daar, in London, acht prachtige jaren met elkaar afsluiten. 
Net als elke topsporter hebben wij onszelf ook stuk getraind. Dag in dag uit, week in, week uit. Jaar in, jaar uit. Je ziet je familie niet, je houdt weinig vrienden over. En waarvoor? Om niet naar de Spelen te gaan. We hebben niet veel geluk gehad, maar geluk dwing je af. Of niet? 
Mijn grootste geluk is nu dat ik samen met mijn familie kan zijn en dat doet me goed. Natuurlijk is er nog veel meer in het leven dan alleen maar volleybal. Vakantie is ook een groot goed en met een wijntje geniet ik van het niet-volleyballen.

Caroline Wensink