Alarmfase vuurrood

Published on Tuesday, 24 January 2012 01:57

Het is deze week een goed moment om stil te staan bij de huidige staat van het volleybal in Nederland. Er wordt binnen NOC*NSF immers gesproken over de verdeling van geld in relatie tot de ambitie van Nederland om tot de beste tien sportlanden van de wereld te behoren. Het volleybal lijkt er bekaaid vanaf te komen omdat de medaillekansen voor de indoorteams momenteel wel heel erg klein zijn. Ik snap de overwegingen.

Als je focus op de toptien ligt, moeten er keuzes gemaakt worden bij het verdelen van het beschikbare budget. Ik heb zelf jarenlang met dat bijltje gehakt en ken de dilemma’s.  Maar ik denk dat er te veel wordt gekeken naar de sporten die nu het beste scoren en te weinig naar de sporten die echt bij ons horen. Volleybal is in Nederland latent populair. Als het maar even goed gaat, vindt het hele land het leuk. En volleybal is mondiaal gezien een grote sport. Als je bij de toptien van de wereld wil horen, moet de betekenis wereldwijd ook meewegen. Trouwens: Hoe belangrijk is het predicaat Olympisch eigenlijk?

Honkbal is een hele grote sport waarin we nota bene wereldkampioen zijn. Maar de sport is niet Olympisch. Krijgen ze nu helemaal niets meer? Maar goed, als een bond niet doet wat gevraagd wordt, is het logisch dat er minder geld naar toe gaat. Ik wil hier overigens niet beweren dat dit binnen het volleybal het geval is. Het beachvolleybal gaat erg goed en de vrouwen van Oranje stonden twee jaar geleden nog in de finale van het EK. Er is alleen de laatste jaren veel misgegaan en dat moet grondig worden geanalyseerd. Bij de mannen is de situatie ernstiger en de kloof met de wereldtop groter. Het is zeer zorgelijk dat er sinds 2004 spelers zijn die niet eens meer met het Nederlands team mee willen doen. De internationale concurrentie is groot en het gat dicht je niet zomaar met een nieuw Bankrassysteem. Veel trainen doen ze inmiddels overal te wereld. En de Nederlandse clubs kunnen ook niet veel betekenen want het aantal trainingsuren dat momenteel wordt gemaakt staat in geen enkele relatie met wat er voor de wereldtop wordt gevraagd. Het is tijd voor een nieuw en bijzonder systeem om de neerwaartse spiraal in het mannenvolleybal te doorbreken. Want momenteel is het alarmfase rood. Vuurrood.