Niets is vervelender tijdens een volleybalwedstrijd dan eindeloos gedoe rond de tafel van de teller, waardoor het spel stil ligt. U heeft het waarschijnlijk allemaal wel eens meegemaakt; als toeschouwer, als speler of wellicht als scheidsrechter.

In de meeste gevallen gaat het om een fout in de rotatie waarbij de verkeerde speler is gaan serveren. Of er staat gewoonweg een verkeerde speler in het veld.  Zeker als dit niet tijdig wordt opgemerkt, kunnen de gevolgen groot zijn. En dan gaat het nemen van de juiste maatregelen met veel commotie en onbegrip gepaard.

Ook op topniveau gaat het wel eens flink mis. Tijdens de World Cup in Japan van 2007 bijvoorbeeld. In een uitverkochte hal  - met ook veel bobo’s op de tribune – nam Japan verrassend genoeg een 8-4 voorsprong op Brazilië. Maar ineens lag het spel stil en was er veel discussie bij de tafel. En even later  werd de stand ‘teruggedraaid’ naar 0-4, terwijl niemand in de zaal wist wat er precies aan de hand was. Maar de Japanners hadden dus een verkeerde speler in het veld staan en de tweede scheidsrechter – een Italiaan – had dat bij aanvang niet gezien. Ik kan melden dat deze beste man daar nog erg lang veel last van heeft gehad.

Al in 1998, toen ik mocht fluiten bij een jeugd EK in Zwitserland, heb ik ook al eens zoiets mis zien gaan. Ik zat op de tribune en heb mezelf toen voorgenomen heel scherp te zijn op dit soort zaken. Check, check, dubbelcheck. Altijd en overal. De teller houdt weliswaar het wedstrijdformulier bij, maar de tweede scheidsrechter is verantwoordelijk. Die moet dus altijd goed communiceren met de teller en steeds alles goed controleren.

In het afgelopen seizoen moest ik in Sneek een finalewedstrijd fluiten als tweede scheidsrechter. Ik ben  dan wel zo dat ik vooraf even een collega bel of er bij die club nog bijzonderheden zijn. En toen werd me dus verteld dat de heren achter de tafel het eigenlijk niet logisch vinden dat zij moesten appelleren wanneer de verkeerde speelster serveert. En inderdaad, toen ik voor de wedstrijd met die mannen een praatje maakte, beweerden ze nog steeds dat dit volgens hen de verantwoordelijkheid van de tweede scheidsrechter is. Daarop heb ik ze toch vriendelijk maar dingend gemeld dat ze bij een verkeerde serveerder zo hard als ze kunnen op de buzzer moeten drukken. Al vroeg in de wedstrijd ging de toeter nadat een verkeerde speelster van Sneek had geserveerd. Dat vond ik eigenlijk wel een mooi moment.

De regels moeten dus in acht worden genomen. Maar er is voor de toeschouwers niets zo vervelend als dat ze niet weten waar het over gaat, terwijl er bij een hinderlijke onderbreking over dit soort dingen wordt besloten. Ik pleit er daarom voor dat de supervisor in dergelijke gevallen de microfoon pakt en uitlegt wat er allemaal aan de hand is. En dit niet alleen bij de wedstrijden in Nederland, maar ook internationaal. Als er meer duidelijkheid wordt gegeven over dit soort zaken, komen ze misschien minder voor omdat iedereen dan wat scherper wordt.